Krzeszowice - zamek Tęczyn - Wola Filipowska
(10 km; trasa przebiega przez centralną partię Garbu Tenczyńskiego. Z Krzeszowic w pobliże ruin zamku Tęczyn- żółtym szlakiem Dolinek Jurajskich, od ruin do Woli Filipowskiej- szlakiem czarnym).

Tenczynek to wieś założona prawdopodobnie na początku XIV wieku, jako osada służebna zamku Tęczyn. Jak głosi tradycja, zatrzymał się w niej, wracając spod Wiednia, król Jan Sobieski. Kościół barokowy powstał w latach 1728-1742. Wyposażenie wnętrza późnobarokowe i w stylu regencji. W podziemiach spoczywa ostatni z Tęczyńskich, zaś na przykościelnym cmentarzu pochowany został znany aktor Bogumił Kobiela. W Rzeczkach, najbardziej na wschód wysuniętym przysiółku Tenczynka, stoi Brama Zwierzyniecka, pozostałość po ogrodzonym zwierzyńcu, w którym Potoccy urządzali polowania. Od tego miejsca pochodzi nazwa lasu- Las Zwierzyniecki. Spośród licznych warsztatów i swoistych "zakładów przemysłowych" działających w Tenczynku warto wyróżnić browar - tutejsze piwo uzyskało złoty medal na wystawie w Pilźnie w r.1904.

W Tenczynku już od XVII w. wydobywano węgiel kamienny - najpierw na cele lokalne, później na skalę przemysłową. Na przestrzeni wieków powstawały liczne kopalnie. Najsłynniejsze z nich i mocno osadzone w tradycji tego terenu to obdarzone wdzięcznymi nazwami : "Krystyna" i "Krystyna Nowa". Ostatnia kopalnia czynna była do r.1955.

Początki wsi Rudno związane są z zamkiem, jak Tenczynek była ona osadą służebną. Wymienia ją Długosz ok. r. 1470. Ruiny zamku Tęczyn znajdują się na najwyższym wzniesieniu Garbu Tenczyńskiego (411 m n p. m). Z murów roztacza się przepiękny widok na całą okolicę. Przyjmuje się, że drewniany zamek oraz największą wieżę, zwaną Nawojową, wzniósł tutaj ok. r. 1319 kasztelan Nawój z Morawicy. Właściwym twórcą murowanego zamku był jego syn Jędrzej, który pierwszy przyjął nazwisko Tęczyński. Po rozbudowie w r. 1570 stał się Tęczyn świetną rezydencją, porównywaną z Wawelem. Dwukrotnie spalony (r. 1656 i 1768), popadł w ruinę. Zamek miał charakter średniowiecznej warowni o założeniu gotyckim, rozbudowanej w stylu renesansowym. Obwodowe mury obronne mają kształt nieregularnego czworoboku. Przy murze wschodnim wznoszą się trzy okrągłe wieże, pochodzące prawdopodobnie z XIV wieku. Przed bramą (broną) znajduje się głęboka fosa, nad którą przerzucano most zwodzony. Droga do sieni prowadziła przez okrągłą basztę, przebudowaną z wcześniejszego barbakanu. We wschodnim skrzydle mieściły się apartamenty reprezentacyjne.

Pierwotna Wola Filipowska znajdowała się na miejscu dzisiejszej Starej Woli, położonej wśród Puszczy Dulowskiej. Puszcza Dulowska (pow. ok. 20 km2) to resztka rosnącej tu w czasach przedhistorycznych wielokrotnie większej puszczy. W pobliżu jej zachodniego skraju znajduje się malowniczy zalew na rzeczce Chechło . Do atrakcji puszczy należy stado łosi, cietrzewie i derkacze.